-
-
4 oktober
-
minder brr
-
-
3 oktober
-
brrr
-
14 juli
de stoel
7/12
|
  |
4
4 oktober
De verwarmingsman kwam.
welnee, gewoon een monteur van
de woningbouw.
Patrick. Hij belde al om 08.30.
of het nu meteen kon.
ja hoor, toch al wakker van
container-vergeten-aan-straat-te-zetten. humeurig aan de koffie.
laat maar zien, wat deze
ervaren verwarmingsvullen-huismóeder verkeerd doet.
ik verzet de wasmachine ( hij
reageerde te laat met een 'hoeft niet, mevrouw'.)
Je moet er wel overheen
klimmen, zei ik nog. Hij scheurde bijna de broek, niet echt
gewend aan zelfredzaamheid van een huisvrouw.
ís dat de enige vulplek?',
probeerde hij al na de eerste poging....
'Jha, we hebben ook zo onze
bedenkingen over handigheid als het over binnenhuisarchitectuur
gaat..
Gewapend met 2 tangen viel hij
de moer aan, die verantwoordelijk is voor het inlaten van het
water. Ik keek met medelijden toe. ik wist al dat het ding echt
niet wilde.
Niet naar links, niet naar
rechts...
Nadat hij streng probeerde te
zeggen dat er met een tang aangezeten was ( wat heb jij in je
hand, dacht ik..!)
opperde hij er een sleutel voor
te hebben, 1 die er speciaal voor was...
DAT had ik al verteld, die
sleutel was meegenomen door de vorige bewoner. ik bel niet
zomaar de woningbouw.
goed, ook hij kreeg die moer
niet los. olie en sleutel erbij, dan wel.
ik weer een sleutel rijker.....
keukenla in met dat ding.
de zoveelste......
bel zo weer, volgend jaar.
|
|
|
ktober
3 oktober
okeej,
het is bijnaaa winter.
buiten mijn opvliegers om
is het koud in huis.
we moeten de verwarming vullen.
"je moet de verwarming vullen,
mam."
ïk pak slang en waterpomptang
en verschuif de wasmachien.
handig aan de verwarming
geconstrueerd, zo eén vulstuk...
achter de wasmachien...
in mijn piepbadkamertje
maar goed, voor de
hondervijfentachtigste keer, vullen wij een verwarming.
bijna.
want erin, dat water, dat wil
wel.
maar erin láten, is een tweede.
geen knop.
geen sleutel.
voor dat afwezige moerding
buurvrouw was ook erg verbaasd
en ontdaan
"moet ik ook!!, doen.....
ïk stuur de monteur wel door,
wij vrouwen alleen kunnen dat
niet, toch?
wel die honderdenvijfentachtig
keer hiervoór.
maar dat hoeven zíj niet te
weten.
|
|
Slordig
met gegevens
2/12
Teken-tafel..
/11
boer'nkool....
1/11
Rupsen
31/10
Wachten..
10
Zomertijd
|
 |
|
14 juli
De stoel
Vriendin heeft 4 oude café
stoelen.
Fijn! Want al
langer opzoek naar een goede
stoel voor het
spinnen.
Een simpele
rechtop stoel van de goede hoogte.
Maar ze hadden wel
buiten gestaan.
Mijn spinstoel.
Daar maken we wat
van.
Zodoende zit ik nu
onder de verf.
In 5 kleuren.
Heb ik een
sjabloon gesneden van mijn merk....
En mag ik pas gaan
spinnen als de stoel klaar is.
Moeilijk, want ik
ruik overal schapenwol.
Maar, na 2 dagen
kwasten en weer overschilderen( 3x van idee veranderd) is het
grote moment bijna daar...
Met logo, hoop ik
vanavond de laatste zucht te slaken. Van leuk, die zucht.
Zo leuk om te
doen.
Nog éentje?
|
 |
| |
  |
hamster(over)leed
dag 28 mei
Nee,
dochterlief, de hamster is niet in een winterslaap.
Maar
echt morsdood.
Na
een week daarmee bezig geweest te zijn, is hammie toch echt (eindelijk)
overleden.
Een
doosje in dat maatje heb ik niet, maar wel 2 boeken uit 1952.
"Wat
onze handen kunnen maken" en ""Het grote handwerkboek".
Daar
staat erg veel in, ook hoe je een doosje met deksel kunt maken. Van
karton.
Nu
hebben wij behalve een bijna verstijfde hamster nog meer overleden
spul in huis.
Zo
ligt er al maanden een dood konijn in de diepvries.
En
ook een spitsmuis en een net uit het ei vogeltje.
Zo
bladerend door alle deugden uit de vorige eeuw komt ook het looien
der konijnenvel voorbij.
Het afgestroopte vel
wordt in een emmer met water en aluin gedaan. Voor een week.
Lol.
Maar,
hoe stroopt men een huid af van een bevroren konijn?
Waar
begin je.
Het
internet biedt veel hilarische verhalen en afschuwwekkende beschrijvingen
van rottende luchten.
Gelukkig
is er geen "ruik maar even mee"optie.
Ik
denk dat het konijn nog even moet wachten.
De
hamster niet, die gaat vandaag naar het eeuwige hamster(-en-)veld.
Onder
de notenboom.
In
een zelf gevouwen doosje.
Misschien,
dat we dan over een tijdje, een piepklein schedeltje hebben.
|
| |
 |
14 mei
Moederdag.
Nixs
moeten dus.
Daar
begon ik gister maar vast mee, met de Volkskrant. Heerlijk, wat een
herkenning/verbazing/genot zoveel leesvoer.
Na
drie uitgebreide artikelen gelezen te hebben en ik de krant wilde
wegleggen viel mijn oog op een opvallende advertentie.
Ik
lag meteen in een deuk.
Weekje
geleden hadden mijn lief en ik een verjaardagsfeest in tuin met BQ.
Heerlijk.
De
lol om de geweldige kartonnen bordjes kwam steeds weer terug.
We
konden kiezen uit playmobiel of.....
barbie!
Whaha,
fout! Die barbie.
Het
gegil en gejoel en de opmerkingen van vooral de vrouwen vulde de zwoele
avondlucht.
En
wat we er allemaal mee deden vroeger..
Benen
werden verbogen(expres) koppen afgerukt en ik, ja ik voerde ze aan
mijn rubberen kikker.
De
keus was dus niet moeilijk, ik ging barbie
lekker besmeuren.
Tja,
wisten wij veel.
Dat
het servies van barbie onmiddellijk ingeleverd moet worden van een
constructie fout...
Ik
zal haar even bellen, heb je ze nog??
Natuurlijk
betrof het echt barbie-speeltuig-servies.
Mag
je niet van eten, wordt je ziek.
Nou
het eten was heerlijk.
Toch
maar even bellen?
En
in gaan leveren?
De
bel gaat (die ik niet heb, er klopt iemand).
Dat
hoorde ik niet, zoonlief wel.
Ik
doe iets voor vriendin.
Zij
doet iets voor mij.
Om
aan haar te denken.
en
niet om te gebruiken.
en
moederdag.
enzo.
lief
en
ook, wat is dat voor een geur?
welk
plantenextract???
we
zoeken het op
U
hoort nog, daarover....!
|
| |
|
28/4
Daar komen de....
Met
een stijve nek zat ik om half acht op de bank naast dochterlief.
Voelde
niet echt geweldig wakker, dus hup bed weer in.
Na
een uur.
Heerlijk
dat kussen onder mijn hoofd. wat een weelde!!
Een
oorverdovende herrie schoot door de straat.
Ik
gromde aha, ja het is weer zover..
Iemand
met een vierwielige brommer had sleutelbehoefte...2 huizen verderop.
Met
open ogen nog even blijven hopen.
Maar
nee, er volgde meteen een aantal zeer nodige testritten.
De
mensen die altijd roepen dat er zo gescheurd werd in onze straat,
denk aan de kinderen, waren nu zelf aan het testen hoe gevaarlijk
dat voelt.
Als
je zo hard scheurt.
Goed,
het was weer zover dus.
Waarom
of hoe, ik weet het niet.
Maar
zodra ik denk ik ga een dutje doen, rukken de troepen uit.
Stratenmakers
met veuls te grote bak, voor drie stene.
En
daar hoeft toch geen trilding overheen te denderen??
Of
de rioollui, die weten ook altijd wanneer ik een dutje wil doen.
Zijn
ze opeens een uur bezig bijna ONDER MIJN RAAM een put uit te slurpen.
Goed,
dan maar geen dutje maar een pijnstiller.
Dat
weten ze ook, want na een half uur is het stil, op straat.
Kan
ik wel weer fijn in het zonnetje op mijn bankje achter het huis.
|
| |
 |
27/4
Ha,
wakker.
Vroeg,
als gewoonlijk.
Zon.
Ha,
de zon...dus land.
Helaas.
Na computer-website-schrijfpoging en uiteindelijk land, wilde ik niet
meer.
Mijn
land. Zoveel te doen.
Te
zien ook.
Het
kan me niet zetten tot. En de zet die ik doe wordt afgestraft met
een scheut in mijn nek.
Geen
zwaar werk, vandaag.
Ik
wil wel.
Maar
een telefoon die niet opgenomen wordt door mij omdat ik even bezig
was.
De
daarop volgend besluiteloosheid door de overrompeling wat gaan 'we'
doen.
Ik
wist het al.
Wc
schoonmaak-website-land-eten-land.
Ik.
En
een vermaak, alleen te vertalen in mijn
land, met in mijn hoofd de duizend
dingen die moeten.
Die
er zijn, ieder dag weer.
Ik
ga wel eerst die dingen doen die moeten.
vervolgens
mislukt alles, behalve het er zijn.
Met
zoonlief luister ik oneindig naar "der Nina".
Ik
klooi wat aan op de computer en verdwijn vaak naar buiten.
Mijn
bankje buiten bezet ik met mijn blocnote en shag.
Na
het weggaan van mijn landje, wil ik meteen weer terug.
Eerst
even aanklooien.
Morgen
weer een poging om mijn fulltime baan uit te voeren.
Kost
wat meer, dat opschuifeffect.
Laat
het asjeblieft goed weer zijn, komende dagen.
Zorg
ik klaar te zijn hier, en rooster ik mijn weekend vrij voor
landarbeid-genot-zon-fotowerk-rust.
Of,
fietse!!!!
|
| |
Jaja, de knoflookproductie van dit jaar
het langzame vuur, wegens de wind
|
12
april
Na
weer een tussendoor -winter en veel nattigheid, toch maar gewoon naar
het land.
Drie
dikke truien en een langzaam vuur, moet lukken.
Trouwens,
de doperwten komen al op. En de knoflook staat er best mooi bij.
Dan
moet je wel blij worden en de kou vergeten.
Ook
de avond erop, nagenieten bij het vuur.
Nog
even wat bomen verzetten. Dat werd er 1, want al snel donker.
Lief
stort zich op de bok.
Nee,
geen lentebok of anderszins.
Een
zaagbok.
Hij
maakt een zaagbok.
Iemand
zo bezig zien, op mijn landje.
Dat
is pas genieten.
|
| |
 |
22
maart
Al
twee dagen lente, en volop van geprofiteerd.
De
weerman beweerde dat het niet zo warm was, er bijna geen
krokusjes
waren, de natuur achterloopt.
Welnee!!
Zweten,
daar op mijn land. en er komt van alles boven en de pimpelmeesje zijn
ook weer terug.
In
twee dagen werk van een week verzet.
Doperwten
kunnen gaan groeien en de uien zitten erin(tnx love!).
Mijn
opruimwoede ging ook daar verder, dus de rest van het seizoen alle
tijd en aandacht voor de leuke dingen.
Een
megavuur gestookt van al het afvalhout.
Hoezo,
zo vader zo zoon...?
Gistermiddag
kwam lief met zoon.
zoonlief
ging meteen hout zoeken en zich met het vuur bemoeien.
Vader
deed niet onder voor zoonlief. Net zo verdiept in de vlammen
als
zoonlief gister...
lees
verder in
volkskrantweblog
|
| |
.jpg) |
23/2/06
ja
alle yoghurt is over de datum en dus ook de kat....
hij
is best goed opgevoed maar toch, iedere ochtend struikel ik over een
yoghurt-geile kat..
het
werd bio-garde..want de yoghurt bij de edah was krap aan de datum..
maar
waarom is er alleen maar half-volle bio-garde??
of
is hele biogarde kwark??
tegenwoordig
is er meer half dan heel te krijgen.
halve
melk bestaat al heel lang. nooit begrepen waarom ze melk met water
aanlengen.
kost
2 pakken half wil je heel.
maar
echt, ongelooflijk. er is nu geen heel meer, maar wel half!
halve
chocomel, vreselijk.
als
je dat drinkt, de echte, dan voel je het vet binnenstromen.
heerlijk.
1
glas (beker, voor de sporen..) en je hebt genoeg voor nu.
Na
3 glazen half denk je "chocomel", heel hard.
en
dan heb je zin in iets, chocola ofzo.
het
wachten is op halfvolle waspoeder, en dito wc-papier.
reden
voor bovenstaande riedel is mijn haarkleur.
erg
half, zeg maar light.
Ik
ga maar weer verven, dacht ik na het zien van deze foto.
nu
maar hopen dat ze geen halfvolle light vallende kleur hebben.
ik
wil alleen deze.
|
| |
 |
7/1/06
27 januari
Niet
meer kunnen slapen en dan in een boekje van Jan Wolkers gaan lezen.
Dat
kost weer een hele ochtend, en bij actief worden zie ik mijn toetsenbord.
En
niet het bed wat ik al dagen moet verschonen.
Het
lijkt alsof ik uit een droom van drie dagen ontwaak, maar dat komt
vast doordat mijn hoofd niet meer zo wattig voelt.
Zweten
doe ik nog wel, met tussenposen zodat ik meer aan de overgang denk
dan aan een versleten griepje.
Mijn
lief en ik hebben elkaar precies twee dagen niet gezien.
Ik
voel me schuldig door de onmacht van een zieke die de verplichtingen
verzuimd
Ik
heb hem verwaarloosd lijkt het.
Of
mijn eigen verlangen naar hem..
Zo
werd ik wakker, met een verlangen naar hem die ik dempte met een boek
op de bank.
Nu
heeft een boek van deze schrijver wel vaker die uitwerking op mij.
Misschien
dat het korte slapen en het vroege ontwaken met een best heftig boekje
de
eenzaamheid benadrukt.
Het
verlangen knaagt zodra ik stop met lezen.
Starend
naar het niets zie ik mezelf op de uitgeklapte bank liggen.
Lezend
Naast
hem.
Gedachten
aan dagelijkse dingen verdring ik heel erg snel.
Een
zorgeloze avond met luiheid en humor.
En
laat komen wat komt.
Wat
kan liefde toch lekker zijn.
Genieten
terwijl de afstand ons scheidt.
Alleen
de gedachte hem weer te zien, is genoeg om weer een uur verder te
kunnen.
ik
ga mezelf bijna beter verklaren.
Kan
ik tenminste doen alsof ik alles weer kan.
Alles,
behalve dat bed verschonen.
|
| |
 |
6/1/06
Na
een activiteit van nog geen tien minuten al uitgeput op de bank belanden?
Ok,
ik ben nog steeds ziek. Bonkend hoofd en weer een zakdoek vol. Ik
moet wel toegeven aan niet lekker zijn, niks kunnen en ook zo verward
reageren op normale vragen.
Denkt
de omgeving.
Ik
heb altijd de tweede dag van ziek zijn ontzettend veel drang om weer
normaal te doen. Stilliggen is niks voor mij. Lezen vind ik heerlijk
maar niet de ongelukkige houding in bed. Slapen is heerlijk maar duurt
niet eeuwig. Dus hup eruit en normaal doen.
Dat
begint met een hoofd dat opeens erg zwaar voelt en ook bonkt van binnen.
Als
er meer mensen in de zaal komen wordt het alleen maar vreemder.
Ik
moet langer dan gewoon ergens naar kijken om te weten wat ik zie.
(aha,
gordijn…zoon..bank…computerscherm…)
Soms
zegt iemand wat.
Maar
de stem komt van ver en ook wat vertraagt, gezien de afwachtende blik
van vragend persoon. Om vervolgens op zoek naar roerspatels een berg
was tegen te komen en het kleed uit de machine even buiten te hangen
zodat er een nieuwe lading in die machine gedaan kan worden en te
eindigen in de badkamer. Bukkend met een bonkend hoofd, wanneer zou
je hoofd echt uiteenspatten door overdruk? En dochterlief opeens bij
me staat.
“Ik
roer wel met saté stokjes..”
“prima
meid.” …..
Och.
De spateltjes. Juist, daar was ik voor op weg naar de schuur..”
Met
een “waar is mijn thee?”was het me helemaal duidelijk. (hoe kan dat
dan, opeens helder denkwerk?) Mijn aangeboden thee was veranderd in
een kop koffie voor mezelf. Mijn griepje was er dus nog. Vandaag opstellen
in rijen van tien en nummertjes trekken. of te wel, kijk even wat
mams aan het doen is. Ze is nogal snel in de war.
Vandaag
is Zuslief weer terug uit de States.
Zonder
oceaanbreedte ertussen voelt het veel beter. Wat dichterbij.
Dat
heb ik nooit met broerlief gehad, en die woont er zelfs.
Maar
dat is een broer, en dat is toch anders. Bovendien is hij nog
ouder en hij pestte nogal vroeger.
Jet
en ik waren de kleine zusjes. Het pesten was niet gemeen maar hier
en daar wel op het randje. Onbedoeld een beetje slordig.
Zo
wisten mijn broers dat er stroom op de draad stond door mij
even te laten voelen (drie jaar oud?). Je overleefde het wel, maar
je moest wel meekomen.
Dat
ze een inschattingsfout maakten bij het over prikkeldraad van ergens
buren midden in het bos klimmen, ok. Ik was ook klein.
Maar
te vroeg loslaten zodat de minieme kans op een hele broek inderdaad
daardoor verkeken was, dat was het meekomen.
Spannend
was het wel.
Zoals
mijn neef ooit verwoorde, mijn jeugd met zijn vader samenvattend:”my
father used to electrocute you, didn’t he!?” Waarop een lach verscheen
op zijn gezicht en ik dacht, sterk overdreven maar hij heeft meteen
een krachtig idee van zijn tante.
Vooral
het “used to “ was veelzeggend.
En
hij was niet de enige broer. Ik heb er nog drie.
En
jet is niet mijn enige zus, maar wel de meest dichtbije zus.
We
trokken samen op.
Dus
dat ze weer anderhalf uur verderop met de trein vertoeft, voelt beter
dan uurtje of acht vliegen.
Onze
Grote Zus was op schiphol dus dat is leuk aankomen. Zelf wilden
we ook maar ja, beetje vroeg voor een trein en griep.
Ze
stuurde meteen foto’s waarop the whole family met een verse baby.
Want
zus is bevallen van haar vierde zoon in de States.
Ik
was heel even jaloers te zien dat grote zus baby vasthoudt. Maar ik
trein er binnenkort wel naartoe. Kunnen we meteen zoon nummer drie
zien, want zover waren wij nog niet bijgewerkt.
Na
een uur zitten lijkt het hoofd wat minder wattig.
Niet
dat ik dat echt opmerk; ik kreeg ineens activiteitsdrang waardoor
ik dacht ben ik weer wat helderder of zo?
Eten.
Laat ik proberen zonder afgeleid te worden in de keuken een bammetje
te smeren.
Zodat
ik niet op de vliering eindig omdat daar iets gevonden moest worden
wat ik in de keuken miste.
En
ik vervolgens mijn boterham.
|
| |
 |
30/10
Wat
een lange dag vandaag
komt
geen end an..
dacht
goh half 10, lekker krant-koffie-bed
komt
dochter lief ja het is pas negen uur heh...
nou
ben ik al lezend en wakker wordend niet zo heel erg helder, dus voor
ik door had wat ze bedoelde..ja dat duurde even.
het
was 2 over negen
lol
Dit
keer maar tot 12 uur gedaan over wegkomen.
"Mijn
dag", dus rustig aan en naar het land.
heerlijk,
eindelijk weer eens echt bezig geweest, daar.
puinzooi
opgeruimd (kom ook overal blikjes tegen....?!)
en
weer tot tevredenheid neergezonken bij het vuur.
netten
zijn niet van alleen katoen..van die vogelnetten voor over de aardbeien...
ze
smolten en stonken, bah, getsie..
maar
het land hersteld zich weer van een wilde zomer.
Sporen
zijn gewist en de vuurplaats weer netjes....
nu
ik nog schrobben...
|
| |
 |
morgen
ga ik
kleien
hele
week "mijn dag"
|
| |
 |
31/10
laatste
oktoberdag, toch beetje afscheid nemen van.
Oude
tijden leken te herleven, want al vroeg op mijn land beland.
na
gisteren, met al het puin ruimen van diverse a-natuurlijke materialen,
eindelijk
echt aan de slag gegaan.
Ik
ruk op van voor(wegkant) naar achteren.
Na
de ontdekking van mijn beginnend hol paadje, helemaal wild en meteen
maar doen waar de natuur jaren voor nodig heeft.
Als
een echt Hollander dijken staan bouwen.
Staande
op de "dijk- in - wording" de aarde naar
me toetrekkend voelde ik me meer een visser.
Maar
de bergen zijn verzet, minstens 3 kuub.
nu
is er vooraan een dijk aan de rechterkant, met 3 meter verder een
zijarm naar rechts. Daarop jonge eiken geplant die het moeten doen
met zand, championnemest en een vriendelijke toespraak.
dat
ze gaan groeien..
na
twijfelachtig heen en weer lopen met een "zal ik gaan of niet",
werd ik geholpen door dochterlief. Ze belde..
Ziekenhuis,
onderzoek, VANDAAG MAM
na
een snelle rit met schone broek aantrekken nog snel en de fiets, ha
nee auto, parkeren....lastiger dat wel
net
op tijd.
zal
je altijd zien, we komen, zitten, en de volgende verteld over het
vele wachten die dag.
ben
je net zover dat je meelij overgaat in, ja wat..
"laten
we aan de beurt zijn" gevoel..
ja,
aan de beurt !!
ze
zat er nog toen we weggingen...
Nog
even bij Oma langs, gezelli
het
duurde even, maar toen werkte de nieuwe oordoppen weer
Ze
kan zelf niet horen dat de batterij leeg is.
Daar
hebben ze een tuuuut-toon voor ingebouwd
op
een frequentie...
die
oma niet hoort!!!
Vandaar
de hoortoestellen, mijn heren...
(wij
hoorden het op een afstand, bedoel..)
het
onderzoek??
uhh,
ja. we horen het over 2 weken. maar, er is groei in de kleine nier.
Tenminste, dat denk ik. Wil ik.
|
| |
 |
2
november
Nou
sta ik vaak op mijn land te werken met zicht op een drukke weg waar
ik me wel eens aan stoor, maar ach de meest mensen kijken recht vooruit
en rijden door...
Zo
niet een mevrouw, gistermiddag opeens voor me opdoemend (ik dacht
echt, die kwam uit de hemel vallen, niet veel goeds dus.. )
"HEbt
u ook boerenkool??
Ïk
kijk altijd met lede ogen naar mijn medetuinders en hun boerenkool.
Het
is zo'n moeten-groente. Net als aardappels.
maar
goed, ik riep dus neuh!
Duurde
even voor ze doorhad dat ik geen boeren kool had, ondertussen viste
ik verder mijn onkruid uit het bed.
'Is
dat van u of uw buurman'
'verkoopt
hij de boerenkool denkt u??'
"denk
het niet."
kijk,
het hebben van een 'moestuin' is niet puur vreten kweken.
het
is onbetaalbaar genot, waarbij het altijd de vraag is of je eruit
haalt wat je erin stopt.
Na
25 jaar 'tuinieren' weet je dat qua poen en hoeveelheid gevarieerde
groenten 'het' er nooit "uithaalt"; dat denk je dan niet
eens meer.
je
geniet van alles en als er wat afkomt wat goed te vreten is, leuk.
hoi.
ga
|
